“Bilin ki mallarınız ve çocuklarınız sizin için bir imtihandır. Büyük mükafat ise şüphesiz Allah katındadır.” (Enfal 28)
“Biz insana ana-babasına iyi davranmasını emrettik. Fakat, eğer onlar seni hakkında bilgin olmayan bir şeyi körü körüne bana ortak koşmaya zorlayacak olurlarsa, onlara sakın itaat etme!” (Ankebut)
Bu iki ayeti kerimede Ebeveyn ile Evlat arasında olması gereken hududlar belirlenmiştir.
Çocuk, anne babası için büyük imtihandır. Çocuk onlara Allah’ın emanetidir ve fakat anne-baba çocuğu sahiplenmede aşırıya gitmemelidir. Aşırıya gidenlere şöyle örnek verebiliriz. Anne babadan biri ya da her ikisi kendisi olamadığı bir şeyi çocuklarına zorla yaptırmaya çalışırlarsa (yönlendirmek değil zorlama) çocuğun asıl sahibini unutup çocuğun bir anlamda tek sahibi, rabbi ve gizli ilahi iddiasında bulunmuş olurlar.
Çocukların onlara emanet verildiğini unutan bu kişiler çocuğu tamamen kendileri yaptığını sanıyorlar. Anne baba, çocuklarına iyi bakmakla birlikte emanetin yani çocuğun ferdiyetini asla akıldan çıkarmamaları gerekir. Rızkı verenin kendileri değil Cenabı Allah olduğunu bilmelidirler. Diğer türlüsü olursa Rabblik ve Ilahlık iddiası olur ki buna Cenabı Allah kendi kitaplarında Şirk demiştir.
Çocuk ise anne babasına her durumda saygılı olmak zorunda fakat açık bir şekilde yukarıdaki gibi veya başka şekilde Şirk varsa onlara itaat etmemelidir. Şirki genel anlatım Allah’tan başkasına tapınma, put vb. olarak açıklamışlardır fakat yukarıda anlatıldığı gibi çocuğun ferdiyetini kabul etmeyip onun üzerinde rabb lık iddia eden ana babalarda Şirk üzeri gitmektedir ve çocuk onların ona zorla yaptırmak istediklerine uymak zorunda değildir.
Anne Baba ve Evlatlar bir birlerine Allah’ın emanetleridirler. Her durumda emanet sahibi Cenabı Allah akılda tutulmalı ve Allah’ın bu konuda çizdiği hududlara uyulmalıdır. Vesselam.
Ceyhun
12 06 23