Zamanın birinde yürüme çağına gelmiş bir çocuğa dedesi hadi gezmeye götüreyim seni demiş. Dede ile torunun ilk defa beraber gezmesi olacakmış.
Dış kapının eşiğine gelmişler. Nereye götüreyim seni tornum demiş dedesi.
Beni Allah’a götür dede demiş ufaklık.
Dede önce şaşırmış ama sonra peki götüreyim demiş.
Ufaklıkta bir heyecan bir heyecana
karışmış. Nasıl da mutlu. Dede torun
yola düşmüşler. Toprak evlerin arasından, daracık sokaklardan geçip varmışlar büyük
taş bir binanın önüne.
Çocuk binanın heybetine ve güzelliğine bakmış ve Evet olsa olsa buradadır demiş kendi kendine. Heyecanı daha da artmış. Dede torun içeri girmişler. Bakmış içeride birisi var ama bu Allah olamaz demiş. Allah nerde amca ben O’nu görmeye geldim demiş çocuk.
Amca bir hayli şaşırmış. Dede ile amca
bir şeyler konuşmuşlar. Sonra amca minareyi işaret etmiş çocuğa.
Ufaklık durur mu oraya yönelmiş hemen.
Tutmuşlar elinden bırakmamışlar ki
gitsin. Çocuk üzülmüş. Çokta yaklaşmış idim demiş kendi kendine.
Dede torununun bir elini tutmuş.
Kapıdan çıkarken çocuk tebessüm
etmiş. Ufaklığın iki elinden tutup
evlerine geri dönmüşler
Ceyhun
31 10 22