Matrix, MÖ yaklaşık 2100’lere uzanan Gılgamış Destanı gibi insanlık destanlarının çağdaş bir anlatım biçimidir.
Bu destanlarda anlatılan şey bir macera ya da zafer değil, kendini bulma eşiğidir. Gılgamış şehirde, düzende ve tanrılarla çevrili korunaklı bir alanın içindedir. Bu alan anne arketipidir: hem korur hem tutar; hem gitmesini ister hem de istemez. Çünkü ayrılık bilinçtir, bilinç ise ölüm bilgisiyle başlar. Bu alan terk edilmeden kendilik ortaya çıkmaz.
Matrix’te de aynı yapı vardır. Matrix, insanı besleyen ve uyutan modern bir rahimdir. Dışarısı sert, yoksun ve acılıdır; fakat uyandırıcıdır. Neo’nun yolculuğu bir isyan değil, bir doğumdur. Morpheus, Enkidu’nun modern karşılığı olarak ayıran ve uyandıran figürdür.
Her iki anlatıda da sonuç aynıdır: Ölümsüzlük bulunmaz, sistem tamamen yok edilmez. Ancak bilinç doğar. Destan değişir, çağ değişir; fakat insanın sorduğu soru değişmez.
Ceyhun
02 01 26