“Kur’an vahyi sana tamamlanmadan önce onu okumakta acele etme. ‘Rabbim, ilmimi artır’ de.” (Taha 114)
Bu ayet ilk bakışta Resûl-i Ekrem’e (sav) bir ikaz gibi görünür. Hâlbuki mesele ikaz değil, keşfin süratidir. Resûl-i Ekrem’in (sav) keşfi, vahyi getiren Cebrâil’in (as) lafızla gelişinden daha hızlıdır. Daha Cebrâil (as) sözünü tamamlamadan, Resûl-i Ekrem (sav) manayı kuşatmaktadır.
“Acele etme” hitabı, bu yüzden bir yavaşlatma değil; vahyin iniş tertibini koruma emridir. “Rabbim, ilmimi artır” denilmesi ise o esnada dua ile meşgul olunmasını, böylece keşfin ritminin vahyin lafzıyla uyumlanmasını ifade eder.
En doğrusunu Cenab-ı Allah ve Resûlü (sav) bilir.
Ceyhun
20 12 25