Cân yine bülbül oldu hâr açılıp gül oldu
Göz kulak oldu her yer her ne ki vâr ol oldu
Uyandı çün nâr‐ı aşk kaynadı ebhâr‐ı aşk
Her yanaya çağlayup akdı gözüm sel oldu
Gönül ol bahre daldı dilim tutuldu kaldı
Girdim anın zikrine a’zâlarım dil oldu
Ferhad bugün ben oldum varlık dâğını deldim
Şîrin’ime varmaya her cânibim yol oldu
Geç âk ile kâradan halkı bırak âradan
Niyâzî dön buradan durma sana gel oldu
Pir Niyazi Mısri (ks)