Derdinin başı da sonu da Aşk olan insan ne yapsın ki…
Aşk onun peşini bırakmaz;
gölgesi olur, sesi olur, susunca bile içinden konuşur.
Her adımda iz sürmez, iz olur.
Derdine sığınır, devâsına boyun eğer.
Çünkü bilir: Aşk hem yaradır hem merhem.
Söndürmek ne mümkün…
Bu ateş ne suyla söner,
ne rüzgârla azalır.
Nefes aldıkça büyür,
yürüdükçe içe doğru derinleşir.
Aşk, insanı bir kez yakaladı mı,
küllerinden değil; yanışından yeniden var eder.
Kadir Çalab böyle buyurmuşsa,
kul artık kendi kelâmını aramaz.
Hüküm kalbe iner,
kalp ateşi tutar,
ateş insanı tutar.
Ve insan, suskunluğunda bile aşkın adını fısıldar.
Çalab’ın ateşi
ne söner,
ne söndürülür;
yalnız yandıkça güzelleşir,
yandıkça âşık eder.