“Biz emaneti göklere, yere ve dağlara sunduk; onu insan yüklendi.”
(Ahzab 72)
Emanet, insanın dışında kalan yaratılmış her şeydir; insanın kendisi de bu emanetin içindedir.
Bu bakışta insan, âleme sahip olmaz; âlemle emanet nisbeti kurar.
Fail gibi görünür ama malik değildir. Başkasını kendine önceleyebilir; çünkü bu idrak onda zahir olmayabilir.
Fakat insan kendini hiçe saymaz; çünkü kendisi de aynı emanetin bir yüzüdür.
Bu emanet her insanda vardır; ayet-i kerime ile sabittir.
Olan, emanetin yüzünün perdesiz görünmeye başlamasıdır.
Ceyhun